بوریا بود به جای کفنش

همچو انجم به سما زخم تنش

غربت آبادترین منزل غم

کربلا دشت بلا شد وطنش

نیست یک نوحه و یک مرثیه ای

که به تصویر کشد از محنش

بین دو نهر پر از آب چقدر

خشک و تفتیده زبان و دهنش

گلشنش یکسره پرپر شده است

آتش خصم به جان چمنش

بین گودال چه آمد سر او

که نشد بوسه زند بر بدنش

روضه خوان غم او کیست خدا

آدم بوالبشر است سینه زنش

صلوات سوی محبین حسین

لعنت حق به همه اهرمنش

یک ضریح ساخته است قوم عجم

که هنر زانو زده از سخنش

این ضریحی است مشبک جای

آن مشبک شدۀ پیرهنش

این ضریح ناله برآورد ز دل

پس چه شد سنگ مزار حسنش؟

                                        بشیر شهریاری (حقیر)