شاعر شدو ز ابر دل خود٬ ترانه ریخت

باهرنگاه ٬یک غزل عاشقانه ریخت

دنبال واژه بود  که شب راسحر کند

شعر سپید گیسوی خودرا به شانه ریخت

میخواست تا گرسنه نماند ٬ کبوترش

در راگشود و پای قفس٬ آب ودانه ریخت

او "کوه" بود و شیوه  آتش فشانی اش...!

وقتی که پاره های دلش از دهانه ریخت...

دلتنگ راه دور و دراز  مزار  مـــــاه

انگشت او به خاک رسید و  نشانه ریخت

گفتند : ...جای خالی مه  را نشان مده!

  آن شب به دوش شمع ٬ گناه زبانه ریخت

شاعر که سوخت ... هرچه غزل بود٬ ضجه شد!

دریا دویــــد...!  آبرویش در کرانه  ریخـ...