داغ دلم نشانه ی گودال قتلگاه

 بی بال و پر دوباره به معراج می رود

 تا عرش بی کرانه ی گودال قتلگاه

 دلتنگ حال روضه ی گودال گشته باز

 سر می نهد به شانه ی گودال قتلگاه

 گشته به پا، به شور و نوا، مجلس عزا

 در بزم عاشقانه ی گودال قتلگاه

 زینب به نوحه خوانی و زهراست سینه زن

 با دختری، میانه ی گودال قتلگاه

 می خواند او به ناله که: خنجر به دست، شد

 آن بی حیا روانه ی گودال قتلگاه

 آتش به جان عالم و آدم فتاده از

 غم های نازدانه ی گودال قتلگاه

 آورده در خروش همه کائنات را

 این "روضه ی زنانه" ی گودال قتلگاه

 حالا دگر زمین و زمان گریه می کند

 در محفل شبانه ی گودال قتلگاه

 شد شعله ور دل و خاکسترش نماند

 از سوز مادرانه ی گودال قتلگاه

 ذکر "غریب مادر" زهرا هنوز هست

 محزون ترین ترانه ی گودال قتلگاه