امام حسین(ع)-مدح

براي آن كه بيابيم ما خدايت را

گرفته ايم نشاني ردّ پايت را

براي آن كه به سمت خدايشان ببري

گرفته اند ملائك، نخ عبايت را

و جبرئیل دلش تنگ مي شد اي آقا

نمي شنيد اگر يك شبي صدايت را

فرشتگان مقرب هنوز حيرانند

تو را به سجده درآيند يا خدايت را

زمين به دور خودش چرخ مي زند تا كه

نشان دهد به سماوات كربلايت را

***

به بوم عشق به مژگان تر كشيد تو را

به وقت نافله هاي سحر كشيد تو را

نه از براي زمين ها و آسمان ها بود

فقط براي خودش بود اگر كشيد تو را

تو مثل جام پر از عشق و عاشقي بودي

كه زينب آمد و يكباره سر كشيد تو را

براي آن كه نشان زمينيان بدهد

سوار ني شدي و در سفر كشيد تو را

***

تو آسمان بلندي و ما كبوترها

نمي رسند به بالاي بامتان پرها

بدون بردن نام تو بي نتيجه بود

توسل سر سجاده ي پيمبرها

شريعت از سخن تو حيات مي گيرد

تويي كه جاذبه بخشيده اي به منبرها

تو جاي خود كه قيامت كسي نمي داند

كجاست حدّ و نصاب مقام قنبرها

تو مثل كعبه‌ي سيّار آسمان بودي

كه در طواف تو بودند جمله ي سرها

 ***

تو بي كران، تو بلندي، تو آسمان، تو صعود

تو آفتاب، تو دريا، تو آب هستي و رود

حكايت من و چشمم حكايت عبد است

حكايت تو و چشمت حكايت معبود

و قبل از آن كه شود جبرئيل حاجي عشق

كبوتر حرمت بود و كربلايي بود

يكي ز گريه كنان مُحرمت موسي

يكي ز مرثيه خوانان ماتمت داود

به نيت همه‌ي خانواده پيغمبر

«حسين مني انا من حسين» مي فرمود

***

رسيده است زمان غروب عاشورا

چه مي كشد ز وداع تو زينب كبري

تو روي شانه‌ي جبرئيل منزلت داري

به زير اين همه نيزه چه مي كني آقا؟

ميان اين همه نیزه كه رو به پايين اند

صداي زينب كبراست، مي رود بالا

حسين توست بله، باورش اگر سخت است

مُرمّل بدماء و مُقطّعُ الأعضا

كنار چشم ملائك به سمت تو خم شد

گذاشت روي گلوي بريده لب ها را

علي اكبر لطيفيان

امام حسین(ع)-مدح و ولادت

برسانند اگر تربت دلداران را

در مي آرند ز هر دلهره بيماران را

همه سرمايه ي يك اهل كرامت كرم است

احتياجي به دِرَم نيست، كرم داران را

يوسف آن است كه از تخت تنزل نكند

بارها گر بفرستند خريداران را

در بهشتِ تو چرا حرف جهنم بزنيم

قلم عفو بگيريد گنه كاران را

سر كه گرم است پي كار تو دل هم گرم است

باز دلگرم تو كردند سرِ ياران را

كورتر كن گره ام را، نكند باز كني

وا مكن از سر خود جمع گرفتاران را

گريه تا هست حرام است نماز باران

چه خيالي است بگيرند اگر باران را

بعد از اين پيرهني با يقه ي تنگ مپوش

خون مكن اين جگر سرخِ هواداران را

×××

رب الارباب شد، الله صفاتي كه رسيد

شد حسين ابن علي جلوه ي ذاتي كه رسيد

بود منظور همان گريه براي ارباب

اندر آن ظلمت شب آب حياتي كه رسيد

ظاهرش كرب و بلا، باطنش عرش الرّحمان

اذن معراج شد آن برگ براتي كه رسيد

كرمت دست نينداخت مرا دست گرفت

طيب الله به كشتي نجاتي كه رسيد

بيشتر از همه تو گردن ما حق داري

به دليل همه ي اين بركاتي كه رسيد

لبم از مهريه ي فاطمه سيراب نشد

تشنه تر كرد مرا آب فراتي كه رسيد

×××

بال فطرس به عنايات تو پر مي گيرد

تا غلام تو شود بال سفر مي گيرد

دل ما خرج كه شد قيمت آن بالا رفت

سنگ در كنج حرم، قيمت زرّ مي گيرد

بهترين سود همين است كه در چشم تر است

به تو دل مي دهد و چند گُهر مي گيرد

چقدر زود درِ خانه ي تو ريخته اند

وقت خيرات، گدا زود خبر مي گيرد

بين فرزند و غلامت نگذاري فرقي

كرم تو همه را مدِّ نظر مي گيرد

چقدر فاطمه تشنه ست در اين شش ماهه

انَا العطشان تو انگار جگر مي گيرد

×××

اَرني گفتنم از هر سخنم مي آيد

ولي از سمت تو هر بار لَني مي آيد

كاروان راه مينداز، بمان تا برسم

دارد از راه اُويس قرني مي آيد

تا زمين هاي يمن مِهر علي را دارند

به قنوت تو عقيق يمني مي آيد

كرم ذاتي دست تو از آن جانب در

قبل هر گونه عرق ريختني مي آيد

رنگ هر آن چه ببافد به تنت سرخ بُود

به تو از فاطمه هر پيرهني مي آيد

پيرهن نيز به جسم تو افاقه نكند

به تو انگار همان بي كفني مي آيد

علي اكبر لطيفيان