رفتي و غمت سوخت دل پر محنم را

مرگ تو خزان كرد بهار چمنم را

اي شمع فروزان دل و انجمن من

خاموشي تو كرد خموش انجمنم را

در ماتم تو چاره بجز صبر ندارم

برخيز و ببين سوختن و ساختنم را

برسنگ گر اين قصه بخوانم بشود آب

چون سوز دگر داده غم دل سخنم را

يا فاطمه جان(س) بعد تو دلسوز كه باشد؟

اين زينب و كلثوم و حسين و حسنم را

مي گريم از اين داغ كه گفتي دم رفتن

بردار شبانگاه علي جان بدنم را

آخر شدم آگاه از اين راز كه گفتي

بيرون به گه غسل مكن ، پيرهنم را

اعدا نه همين نخل وجود تو شكستند

نشكفته بچيدند گل ياسمنم را

با پهلوي بشكسته شدي نزد پيمبر (ص)

اين داغ شكسته است همه بال و پرم را

اي جان جهان مرحمتي كن به مويد

كه آورده در اين مرثيه داغ كهنم را