رفتي و غمت سوخت دل پر محنم را

مرگ تو خزان كرد بهار چمنم را

اي شمع فروزان دل و انجمن من

خاموشي تو كرد خموش انجمنم را

در ماتم تو چاره بجز صبر ندارم

برخيز و ببين سوختن و ساختنم را

برسنگ گر اين قصه بخوانم بشود آب

چون سوز دگر داده غم دل سخنم را

يا فاطمه جان(س) بعد تو دلسوز كه باشد؟

اين زينب و كلثوم و حسين و حسنم را

مي گريم از اين داغ كه گفتي دم رفتن

بردار شبانگاه علي جان بدنم را

آخر شدم آگاه از اين راز كه گفتي

بيرون به گه غسل مكن ، پيرهنم را

اعدا نه همين نخل وجود تو شكستند

نشكفته بچيدند گل ياسمنم را

با پهلوي بشكسته شدي نزد پيمبر (ص)

اين داغ شكسته است همه بال و پرم را

اي جان جهان مرحمتي كن به مويد

كه آورده در اين مرثيه داغ كهنم را

بوي بارون ياس گلدون،مژده مي ده صبح عيده

روي بال صد فرشته،مي رسه از راه سپيده

كيه خورشيد قبيله،كيه بانوي جليله

آيينه دار عليه،زينبه تنها عقيله

تو شب غربت و غمها،واسه دلها آفتابه

وارث عصمت مادر،زينت ابو ترابه

پر جبريل فرش راشه،آسمونا خاك پاشه

هيبت و غرور حيدر،طنين توخطبه هاشه

آسموني نور عينه،دل و دلداره حسينه

مهربوني تو نيگاشه،همه جا يار حسينه

بانوي صبر و صلابت،بانوي شور و شهامت

براي عرض ارادت،بياييد بريم زيارت

هواييه دل تنگم،تا حريمش پر مي گيره

اين دلي كه بي قراره،حرم نعم الاميره

زائر صحن و سراي،بانوي صبر و صفا شيم

بگيريم برگ برات و ،زائر كرببلا شيم

يوسف رحيمي

صداي نم نم بارون،داره باز مي ده بشارت

مي گه برداريد دلا رو،تا با هم بريم بريم زيارت

غوغائيه تو مدينه، مياد عطروبوي كوثر

گل بارونه آسمونا،فاطمه(س) باز شده مادر

كوچه باغاي بهشتي،لبريز حضور عشقه

مي رسه فرشته اي كه،تا ابد صبور عشقه

ملائك به دست كرفتند،سر راش ياس و گلايل

گهوارش شده شبيه ،ضريح سبز توسل

اومده عقيله ي عشق،اومده قبله ي سادات

اومده حضرت زينب (س)،اومده عمه ي سادات

يوسف رحيمي