مظهر تقوا

امشب رواق دیده را آذین ببندید

همراه اشک شوق خود چون گل بخندید

امشب فروغ آسمانها را ببینید

نور چراغ کهکشانها را ببینید

امشب سپهر زهد وتقوا ماهتابی است

چون روز درشب آسمانها آفتابی است

امشب که اشک چشم من آئینه بسته

باذوق، اشک شوق درچشمم نشسته

با اشک، شوق خویش را ابراز کردم

برآسمان چشم دلم را باز کردم

دیدم تمام عرشیان را درسماوات

دارند بر درگاه لطف حق مناجات

جبریل می گوید که نور نور آمد

شیدائی آمد عشق آمد شور آمد

امشب مریدان شام میلاد مراد است

امشب دل آل رسول الله شاد است

ایدل حسین بن علی فرزند دارد

زین غنچه ی زیبا به لب لبخند دارد

ای اهل عالم زینت عباد آمد

من فاش گویم سید سجاد آمد

سجاده از او رنگ وبوئی تازه دارد

اخلاص وتقوا آبروئی تازه دارد

وقت ولادت هم پراز شور نماز است

رخساره ی نورانیش نور نمازاست

پیچیده درهفت آسمان راز و نیازش

پُل بسته تا عرش برین روح نمازش

عشق ومحبت با دل او همنشین است

او مظهر تقوا و زین العابدین است

درهر دلی بذر ولایش ریشه دارد

آن دل برای حشر خود اندیشه دارد

مهرش کلید باغ فردوس خدا شد

هرکس زمهرش شدجدا ازحق جدا شد

آنکس که گردد ذره ی این مهر پر نور

روز جزا هم باهمان نور است محشور

هرکس دلش پرمی زند درصحن سینه

پروانه ی پرواز دارد تا مدینه

برما «وفائی» می رسد بوی مدینه

ایکاش مارا خواند او سوی مدینه

استادسیدهاشم وفایی

فروغ ازلی

وقتی که فروغ ازلی دیدن داشت

انوار خداوند جلی دیدن داشت

با دیدن فرزند عزیزش سجاد

لبخند حسین بن علی دیدن داشت

لبخند

شادی و طرب به دست غم بند زده است

دل را به سرور وعشق پیوند زده است

دیدند زمین و آسمان نورانی است

گفتند مگر حسین لبخند زده است

سجاده نشین

محبوب حریم حق تعالا آمد

تفسیر گر نور و تجلا آمد

درفصل شکفتنشن سروشی می گفت

سجاده نشین عرش اعلا آمد

استادسیدهاشم وفایی

یکبار دگر گُلبن امید گهر داد

دریای کرامت به بشر باز گهر داد

پایان شب تار ز ره آمد و یزدان

برخلق زمین آینۀ نور سحر داد

عشق آمد و با زمزمۀ شوق و مسرّت

تا کوی مدینه به همه بال سفر داد

جبریل به آواز جلی گفت ،بیائید

کامشب به حسین بن علی دوست پسر داد

در وصف همین غنچۀ زیبای حسینی

جبریل امین برهمۀ خلق خبرداد

با سجدۀ خود دم زخدای ازلی زد

لبخند به لبخند حسین بن علی زد

امشب شب بشکفتن لبهای حسین است

گلزار جنان محو تماشای حسین است

گلهای بهشتی همه گفتند چه زیباست

لبخند سروری که به لبهای حسین است

بخشید صفا و طرب و نور به گلزار

این گل که ز گلخانۀ زیبای حسین است

تا با نگه خویش کند راز دل ابراز

پیوسته نگاهش سوی سیمای حسین است

درفصل شکوفائی خوداین گل توحید

کزگلشن سرسبز و مصفای حسین است

لبخند به لبخند حسین بن علی زد

این مهرجهانتاب دعا مهر حبین است

درچهرۀ نورانی او نور یقین است

سجاده زند بوسه به پیشانی رازش

مبهوت دعای سحرش روح الامین است

قدسی نفسان حرم قدس خداوند

گفتند بهم این گل سجاده نشین است

هرکس که نظرکرد به رخسارۀ او گفت

آئینۀ لطف وکرم دوست همین است

گرغرق در اشراق و ظهور است سماوات

گر روشن از انوار ولا روی زمین است

با سجدۀ خود دم زخدای ازلی زد

لبخند به لبخند حسین بن علی زد

استادسیدهاشم وفایی