آرام کن به جامی شور و نوای ما را

سلطانی و دمَت گرم داری هوای ما را

از سفرۀ کریمان عمری ست فیض بردیم

پر کرده ای همیشه تو کسیه های ما را

دادیم تا سلامی تحویلمان گرفتی

از خاطرت نبردی حتی صدای ما را

سهمیۀ گدایان محفوظ باشد اینجا

بگذاشتی کناری سهم عطای ما را

باز آمدیم ای دوست بار گناه بر دوش

راضی نما دوباره از ما خدای ما را

روزی اگر بنا شد ما را ز در برانی

گو مادران بپوشند رخت عزای ما را

زیباییِ ضریح و ایوان و صحن هایت

در گوشۀ حریمت بسته است پای ما را

جان جوادت آقا جان عزیز لیلا

امضا نما دوباره کرببلای ما را

باب الجواد یعنی صحن علی اکبر

تنگ غروب دیدی تو گریه های ما را

در پیش چشم بابا اکبر شد اربا" اربا

فرمود شاه: عباس، آور عبای ما را

قاسم نعمتی
 

سلام بر تو اماما، تو را سلام، امام!

شکسته ایم ز داغی بزرگ امام، امام!

غریب را ننوازد مگر امام غریب

غریب آمده ام پیش تو سلام ، امام!

غلام حلقه به گوش تو ماه و خورشیدند

متاب روی از این کمترین غلام ، امام!

قصیده دارم و چشم انتظار اذن توام

اجازتی که بخوانم تو را به نام ، امام!

بجز مقام "رضا" از رضا طلب نکنم

فقیر حالم و مستغنی از مقام، امام!

مرا دلی ست که پیدا نمی کنم آن را

دلی که گم شده در موج ازدحام، امام!

غم غریبی و اندوه کودکان، تب مرگ

گلایه از که کنم؟ شکوه از کدام؟ امام!

اگر چه شب شب شادی ست، دل عزادار است

بگو که خنده حلال است یا حرام؟ امام!

تویی که زهر جفا خورده ای ببین ما را

زمانه زهر جفا می کند به جام، امام!

تویی جواز نماز دل شکستۀ من

تویی رکوع و تویی سجده و قیام، امام!

تویی که واسطه العقد آل یاسینی

تویی حلاوت ذکر علی الدوام، امام!

تو شرط عشقی و بر کوه های نیشابور

خدا نوشته به فیروزه این پیام، امام!

در این مصیبت عظمی چه جای مولودی

شکست پشت من و قامت کلام، امام!

شکسته پشت مدینه ،شکسته پشت بقیع

شکسته است دل مسجدالحرام ،امام!

در این سپیده که میلاد آفتابی توست

بخوان شکسته دلان را به بارعام، امام!

به حاجیان بگو از راه کعبه برگردند

به خاکبوسی این خیمه و خیام ،امام!

گرسنه اند یتیمان، مگر ز سفرۀ تو

تبرّکی ببرم پاره ای طعام، امام!

کبوتران پریشان چه می کنند آن جا؟

پریده اند به روی کدام بام؟ امام!

گذشت هفته ای از غم، امام هشتم عشق

تمام کن غم و اندوه را ، تمام، امام!

به خانه های شکسته بگو که برخیزند

به احترام تو، آری، به احترام امام

شد درست بگویم تمامت غم را

نشد تمام شود شعر ناتمام ، امام!

هماره پرتو ماه تو باد بر سرمان

هماره سایۀ مهر تو مستدام، امام!

وداع با تو سلامی دوباره است ، سلام

سلام بر تو اماما، تو را سلام، امام!

علیرضا قزوه

هـر چند کـه نـوکـریّ ما نـا چیز است

در سینه ی ما عشق رضا لبریز است

ما هر چه کـه داریم از لطف رضاست

الحق کـه رضا شفیع رستاخیز است

اصغر چرمی

الحق که شفیع ممکنات است رضا

هم صاحب کشتیّ نجات است رضا

من معتقدم نجات ما دست رضاست

بـالا تـر از ایـن ربـاعـیـات است رضا

اصغر چرمی

در شــام ولا بــوی فــرج مــی آیــــــد

در صحن رضا کور و فــلج مــی آیــــــد

ای دل چه نشسته ای شب میلاد است

بـرخیز که ثامـن الحُجَج مــی آیــــــد

اصغر چرمی

او وعده ی حقِّ سوره ی کوثر بود

نــورانـیـتـش چو صورت مــادر بود

با حبِّ ولایتش همه شیعه شدیم

او وارث نــور حضـرت حیــدر بود

اصغر چرمی

عطر نفسـش در دو جهان پیـچیـده

فردوس بــرین به خلقـتــش بالیــده

حوریّ و مَلک به پای بوس آمده اند

چــون نــور خدا ز روی او تــابــیــده

اصغر چرمی

الــحــق کــه زیــارت رضــا عالــی بود

در محضر دوست جای خوشحالی بود

اطــراف حرم شــب ولادت غوغاست

درپــای ضریــح جایــتــان خالی بود

اصغر چرمی

غنچه ای وا شد دوباره رو به سوی آسمان

مــحــو زیــبــاییِّ او چشمان خیــس باغبان

یک تبــسم کرد خورشید ولایــت بــر رخش

ابــر رحمت آمد و تشکیل شد رنگین کمان

رنــگ سبزش بیشــتـر دارد تجلی می کند

جلوه ی سادات می ریزد ز دست عرشیان

مرز این رنگین کمان از فرش تا عرش خداست

یک سرش دست امام و سمت دیگر در جنان

باغبان موسی  بن جعفر ، گل علی موسی الرضا

ایــن امام بی کسان و او امام عاشقان

مرغ دل پر می زند در بوستان اهل بیت

در هوای شام میلاد رضا ، تصنیف خوان 

طبع ناقابل کجا عنوان نماید مدح او؟

حضــرت جبریل باشد مادح این خاندان

اصغر چرمی