اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا مُحَمَّدٍ الْحَسَنَ بْنَ عَلِی وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ

يـك كـودكِ نـاز و مَه جبين آمده است
مَحبوبُ قشنگُ دل نشين آمده است
در نـيـمه ي مـاهِ  رمـضــان مـاهِ خــدا
آيـيـنـه ي احـمـد بـه زمـين آمده است

-----

در مكتب ما تويي كه فريادرسي
هرگز نرويم دور هر خار و خَسي
اي واي اگـــر روز قـيـامــت آقـــا
با برگ برات خود به دادم نرسي

-----

با جلوه گري صفاي گُلشن مي شد
از نـور حَسَن مدينه روشن مي شد
بـا دسـت نَـحـيـف در مـيـان كـوچـه
بر مادر خود دعاي جوشن مي شد

-----

با عشق حَسَن دوباره تَوّاب شدم
آماده ي سجده هاي مِحراب شدم
اين است بَراتِ حُبِّ اولاد علي(ع)
در مــاهِ خــدا زائــر اربــاب شـدم
-----

غزل ميلاد امام مجتبي (ع)

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَبا مُحَمَّدٍ الْحَسَنَ بْنَ عَلِی وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَکاتُهُ

مديـنـه شـد مُـنـوّر از  نور تَجلّاي حسن
مــاه ضيافت خدا، مَحو تماشاي حسن

اي شده مَحوِ روي او،شمسُ قَمَر جُداجُدا
نور زمين و آسمان، از رُخ زيباي حسن

در انتظارِ مقدمش، ملائكه به صَف شدند
سُرمه چشم عاشقان، خاك كف پاي حسن

چهره ي نوراني او، دل بَرَد از مَلائكه
حور و مَلَك مَحوِ گُل روي دِلاراي حسن

دستم اگر به تُربتِ پاك حسن نمي رسد
نَجف رَوَم به مرقد و  حريم باباي حسن

با همين پُست از همه ي اساتيد و دوستان شاعر خودم  خداحافظي مي كنم و شبهاي قدر

دعا گوي شما در نجف هستيم به قيد حيات