مشهد امشب شاهد جمع محبان رضاست
عيد ميلاد يگانه مظهر جود خداست
هر چه مى خواهى بگير امشب ز دست مادرش
چون كه او احياگر آئين پاك مصطفٰى ست
اصغر چرمى
یکبار دگر غنچه دل وا شده امشب باغ دل ما باز مصفا شده امشب گلزار پُر از نور ولا، رشک بهشت است چون آینه ها غرق تماشا شده امشب در گلشن نورانی و جاوید ولایت یک غنچه گل یاس شکوفا شده امشب در موسم بشکفتن این گل به سماوات جشن طرب و عشق مهیا شده امشب آمد خبر از عرش که میلاد جواد است این زمزمه در عالم بالا شده امشب او آینه ی روشنی از صبر و ثبات است در مقــدم او ذکر لب ما صلوات است جمعند ملائک همه در کوی مدینه گشتند تماشاگر مینوی مدینه از فیض قدوم گل گلزار امامت پیچید در آفاق هیاهوی مدینه همراه نسیم سحری ای دل عاشق! آید به مشام دل ما بوی مدینه تا شاد شود شمس شموس از قدم او از عرش نظر کرد خدا سوی مدینه با عرش نشینان خدا زمزمه سر کن گر شد دل تو باز پرستوی مدینه او آینه ی روشنی از صبر و ثبات است در مقــدم او ذکر لب ما صلوات است بر قبله گه عشق خدا کرد عنایت حق کوثر خود را به رضا کرد عنایت این کوثر جوشان و صفا بخش امامت بر گلشن اسلام صفا کرد عنایت این ساقی توحید ز صهبای ولایت بر تشنه لبان آب بقا کرد عنایت در سن طفولیت خود با دم جان بخش بر کور به گهواره شفا کرد عنایت این چشمۀ جوشان کرامت گهر ناب تنها نه به شاه و به گدا کرد عنایت او آینه ی روشنی از صبر و ثبات است در مقــدم او ذکر لب ما صلوات است او جلوه ای از آینه ی غیب و شهود است او پرتوی از مهر دل آرای وجود است هم ساحل امید بود ای دل مسکین! هم بحر عطا و کرم و گوهر جود است نامش همه جا مایه ی تسکین دل ماست مهرش به خدا تا به خدا بال صعود است کارش همه شب تا به سحرگاه تجلی در گلشن سجاده قیام است و سجود است در موکب این گل همۀ عرش "وفائی" ذکر لب شان نغمه سرائی و سرود است او آینه ی روشنی از صبر و ثبات است در مقــدم او ذکر لب ما صلوات استاستادسيدهاشم وفائى
السلام ای امیر مُلک قضا
السلام علیک یابن رضا
السلام ای نماد سرّ الله
السلام ای رُخت ضیاء الله
ای به معشوق آیة العظمی
وی به مخلوق حجة الکبری
ای مبارک ترین ولیِّ خدا
وی تبارک ترین وصیِّ خدا
ای امام محمدی رفتار
وی تو تکرار حیدر کرار
من به کویت پناه آوردم
التماسِ نگاه آوردم
ای همه اعتقادِ فطرت من
وی همه اعتماد نیّت من
شیعه را نَیِّرُ الفؤادی تو
کوثر دومین، جوادی تو
تو خطا بخش و ما خطا کاریم
سربلندیم تا تو را داریم
اُمّتَت ذَنبُه علی ذَنبِه
"و صبرتَ عَلَی الاذی جنبه"1
تو جواد بن مرتضا هستی
یکی یکدانۀ رضا هستی
اَلرّضی و الزّکی، ابا جعفر
التقی و الوفی بَنِ الحیدر
امتداد عناصر الابرار
یادگار دعائم الاخیار
اشهدُ انّکَ ولیُ الله
الامام عَلی عیالُ الله
بَدرِ طالع، ضیاء ماه منیر
نورِ ساطع، به آستان کبیر
این تویی نور مشرق و مغرب
حَبّذا طیّبٌ مِنَ الطّیب
رکن ایمان و معنی قرآن
عَلَم دین، حقیقت عرفان
حضرت واجب الاطاعه تویی
به خدا خالص العباده تویی
"عَجِزَ الواصِفون عن صِفَتِک"
"ما عرفناک حقَ معرفتک"
اشهد اَنَک اَقَمتَ صَلوه
اشهد انّک اتَیتَ زکوه
ای خدا را ولی به هر دو جهان
نَهیت از منکر آشکار و نهان
همه عمرت مجاهدت کردی
حقِ دین را به جای آوردی
مِثل ابنُ الرضا به داور کیست؟
چون جواد الائمه کوثر کیست؟
چه بیان تبارکی داری!
چه لبان مبارکی داری!
چون تلاوت کنی کتاب رسول
پرده برداری از حجابِ عقول
ای دَمَت سوره های قرآنی
نَفَست آیه های رحمانی
در عبادات مثل زهرایی
در مناجات عِدلِ مولایی
در شجاعت به مصطفی بُردی
در اطاعت به مرتضی بُردی
هر زمان که به کف عَلَم گیری
چون علی در حماسه ها شیری
صبر و حلم تو نقل هر دهن است
جود و احسان تو چنان حسن است
خطبه چون بهر خلق می خوانی
مثل جدّت حسین می مانی
ای بنازم تو را اباالهادی
بِینِ سجّاده عین سجادی
در علوم ای مُطهّر و طاهر
تو شکافنده ای چنان باقر
کعبه ای زمزمی صفایی تو
صادقی کاظمی رضایی تو
عَلَم علمی اَت عجب والاست
پرچمت یابن فاطمه! بالاست
ای عجب از مناظرات شما!
اسوۀ ما مبارزات شما !
حکمت از سیرۀ تو ریزان است
سنّت تو به شیعه میزان است
از ولادت کریم و بخشنده
تا شهادت به جُود، زیبنده
این تو هستی که سروری دانی
شیوۀ ذرّه پروری دانی
من ز تو دیدۀ کَرم دارم
مِیلِ مهمانیِ حرم دارم
خِیرِ ما دست تُست می دانم
شیعه پا بستِ تست می دانم
خیرخواه همه تویی آقا!
یوسف فاطمه تویی آقا!
همنشین با شما که می گردم...
از تو گیرد شفا همه دردم
تا که با تو قرابتی دارم
چه صفا و اُخوّتی دارم
با تو اعمال بندگان زیباست
با تو رفتار شیعیان شیواست
با تو صبحی سپید می جویم
وز نگاهت امید می جویم
سعی دارم تو را به رفتارم
بازیابم، به صدق گفتارم
افتخار تو بندگیِ خداست
زندگیِ تو زندگیِ خداست
ای به قربان قدّ رعنایت
قَسَمت می دهم به بابایت
شیعه را جان مادرت دریاب
رهبرم را به کشورت دریاب
ای ز نورت بصیرتم روشن!
فتنه و انحراف را دشمن!
باز دست دعا شبی بردار
از میان مکر سامری بردار
از تو موسی به آن یَدِ بیضاست
وز تو فرعون غرق در دریاست
چاره ای بهر سحر و جادو کن
دست کفر و نفاق را رو کن
روز روز بصیرت افزایی ست
با فرج کربلا تماشایی ست
تو دعا کن که یار باز آید
صبح فجر و فرج فراز آید
×××
1-در برابر گناه و آزار و اذیت امّتت صبر کردي
پُل ییوند
هرکه درعشق و وفا پابند نیست
با امید وعشق خویشاوند نیست
نیست او را با خدا پیوستگی
هرکه را با مهر تو پیوند نیست
تو جوادی و ندیدم سائلی
کزعطا وجود تو خرسند نیست
چیست جزافسوس وحسرت قسمتش
برشما هرکس ارادتمند نیست
در رهت هرکس نهد پا با یقین
درغم مال و زن و فرزند نیست
ازکریمان ،سائلان ، پرسیده ام
هیچ کس چون تو سخاوتمند نیست
بهترین راه نجات ما توئی
هیچ حرفی بهتر از این پند نیست
خوب میداند«وفائی» جز شما
تا خدا دیگر پُل پیوند نیست
استادسیدهاشم وفائی
ناوک مژگانتان ما را ز پا انداخته
گیسوان چون کمندت، کار دل را ساخته
دل نگو! ویرانه ای پایین پایت مانده است
لشگرخون ریز زلفت فاتحانه تاخته
بی جهت خون مرا بر گردنت ننداختند
نامش ابرو نیست، این شمشیر مست آخته
باده ی شیراز دیگراز دهان افتاده است
باده ی بغدادتان تنها به این لب ساخته
درقمارعشق اهل ری، به غیراز جفت هشت
هرکه طاس دیگری آورده فوری باخته!
مرد این میدان نبودم، سر فرود آورده ام
شاعری بی قافیه پیشت سپر انداخته
وحیدقاسمی
طوبای تو میان دلم قد کشیده است
بین من و خیال خودم سد کشیده است
احساس می کنم به تو نزدیک می شوم
جذر مرا نگاه شما مد کشیده است
این جذبه طلایی بالا نشین تو
بال مرا حوالی گنبد کشیده است
دست خدای عز و جل روی قلب ما
این بار سوم است محمد کشیده است
نوری رئوف در حرمت موج می زند
الطاف کاظمین به مشهد کشیده است
بخشنده تو ،خدای کرم تو ، جواد تو
ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
بگذار خاک پای تو نقاشی ام کنند
سجاده ی دعای تو نقاشی ام کنند
بگذار بر کنار قدم های هر شبت
با رشته عبای تو نقاشی ام کنند
بال و پرم بده که شبیه کبوتری
امروز در هوای تو نقاشی ام کنند
بگذار از زمان ازل تا همیشه ها
آقای من برای تو نقاشی ام کنند
وقتی میان خانه دعا پخش میکنی
مسکین ترین گدای تو نقاشی ام کنند
بخشنده تو ، خدای کرم تو ، جواد تو
ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
ای بالش تو دست امام رئوف ما
ای سایه بان روی تو بال فرشته ها
تا آمدی امام رضا گریه اش گرفت
ای مستجاب چله سجاده دعا
تا یک تبسمی نکنی پا نمی شود
خورشید از مقابل گهواره شما
اینگونه بی نقاب نظر می خوری عزیز
اینقدر در مقابل آیینه ها نیا
آقا قرار ما سر میدان کاظمین
ای اولین زیارت ما بعد کربلا
بخشنده تو ، خدای کرم تو ، جواد تو
ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
هر صبح چهارشنبه مقیم تو می شوم
از زائران صبح نسیم تو می شوم
روزی اگر به طور مرا راهیم کنند
سوگند میخورم که کلیم تو می شوم
وقتی که از محله ما میکنی عبور
کوچه نشین دست کریم تو می شوم
بر پشت بام گنبد زرد و طلائیت
مثل کبوتران حریم تو می شوم
کم کم در ابتدای خیابان کاظمین
دارم همان گدای قدیم تو می شوم
بخشنده تو ،خدای کرم تو ، جواد تو
ابن الرضا تو ، حضرت باب المراد تو
استادلطیفیان
هر که سر خدمت نگار ندارد
هر چه که هم باشد اعتبار ندارد
بحث سر دیدن کریمی یار است
ور نه گدا بودن افتخار ندارد
وقت کرم دست تو به دست گدا خورد
بهتر از این لطف روزگار ندارد
شانه بزن بیشتر به زلف کمندت
این دل ما ترس تار و مار ندارد
صبح قیامت اگر تو دلبر مایی
هیچ کسی با بهشت کار ندارد
تا که خدا هست شاه و گدا هست
شاه اگر یار ماست روزی ما هست
لطف تو باشد اگر، حساب کدام است؟!
مهر تو باشد اگر، عذاب کدام است؟!
علت خلقت تویی در عشق و گر نه
جبر کدام است و انتخاب کدام است؟!
چله ای باید گرفت تا که بفهمیم
سرکه کدام است یا شراب کدام است؟!
این پدر پیر تو چگونه بخوابد
پهلوی گهواره ی تو، خواب کدام است؟!
روی تو و روی او... چگونه بفهمیم
در وسط این دو، آفتاب کدام است؟!
هیچ کسی مثل تو وجود ندارد
مثل تو و سفره ی تو جود ندارد
باز بینداز سمت ما نظرت را
نوکر دربار کن غلام درت را
جای تو عرش است و خاک قابل تو نیست
این طرفی کرده ای چرا گذرت را؟!
بعد چهل سال گریه کردن و هجران
این همه خوشحال کرده ای پدرت را!
بعد چهل سال، عاقبت شده وقتش
تا بگذارد به روی سینه سرت را
وای اگر وا شود ز چهره نقابت
پر کنی از کشته کشته دور و برت را
شهر پر است از حسود، حرز بینداز
یا که عوض کن مسیر رهگذرت را
در همه مولودهای قوم پیمبر
هیچ کسی نیست از تو با برکت تر
لطف تو را از ازل زیاد نوشتند
آینه ات را خدا نژاد نوشتند
خاک سر راه تو بهانه ی خلق است
خاک مرا از همین بلاد نوشتند
ایل و تبار مرا مرید نوشتند
ایل و تبار تو را مُراد نوشتند
هر چه خدا جود داشت داد به دستت
نام تو را این چنین، جواد نوشتند
یا کرم و یا جواد عبد تو هستم
حضرت باب الجواد عبد تو هستم
هفت زمین در خور کبوتر تو نیست
غیر بلندای عرش بستر تو نیست
وقت نماز شبت تجلی الله
هیچ کسی جز تو در برابر تو نیست
خواست پدر بوسه اش برای تو باشد
خوب شد این که کسی برادر تو نیست
گر چه علی اکبرِ امامِ رضایی
زخم ولی بر ضریح پیکر تو نیست
این شب جمعه بده جواب همه را
آب مگر مهریه ی مادر تو نیست
از چه علی اصغر از فرات ننوشید
از چه از آن مایه ی حیات ننوشید
استادلطیفیان
در خلوت یاران اثری بهتر از این نیست
در چله گرفتن ثمری بهتراز این نیست
ما خم شراب از جگر غوره گرفتیم
در میکده ی ما هنری بهتر از این نیست
سجاده بیارید که تا صبح نخوابیم
در بین سحرها – سحری بهتر از این نیست
ما درد نگفتیم ولی باز دوا کرد
در شهر، طبیب دگری بهتر از این نیست
حق داشت بنازد پدر پیر مدینه
در هیچ کجایی پسری بهتر از این نیست
گفتند جواد است سر راه نشستیم
در جمع گدایان خبری بهتر از این نیست
پر کرد به اجبار خودش کیسه ی ما را
در کوچه ی ما رهگذری بهتر از این نیست
گفتند سلامی بده و زائر او باش
دیدیم در عالم سفری بهتر از این نیست
پس زائر یاریم توکلت علی الله ما عبد نگاریم توکلت علی الله
ابروی تو و تیغ بلا فرق ندارند
در طرز شهادت شهدا فرق ندارند
کافی است که پای تو به یک سنگ بگیرد
این گونه که شد سنگ و طلا فرق ندارند
ایام طفولیت تو عین بزرگی است
در معجزه، ایام خدا فرق ندارند
از رحمت تو دور نبودند،سیاهان
وقت کرم تو، فقرا فرق ندارند
پایین سرسفره تو نیز چو بالاست
در خانه ی تو شاه و گدا فرق ندارند
ما کار نداریم رضا یا که جوادی
در مذهب ما آینه ها فرق ندارند
تو آمده ای تا که سرآمد شده باشی یکبار دگر نیز محمد شده باشی
بیمار شدن از من و عیسی شدن از تو
لب تشنه شدن ازمن و دریاشدن از تو
در راه عصای تو بیان کرد: امامی!
اعجاز عصا از تو و موسی شدن از تو
در مهد به اثبات خودت سعی نمودی
در کودکی ات این همه والا شدن از تو
چهل سال پدر – چشم به راه پسرش بود
حالا یکی یک دانه ی بابا شدن از تو
چشمان موفق به امید تو نشسته است
پس دست شفا از تو و بینا شدن از تو
تا زائر سرو قد و بالای تو باشد
جانم پسرم از پدر و پاشدن از تو
بگذار قدم های تو را خوب ببیند در قامت تو جلوه ی محبوب ببیند
هستند کریمان دو عالم سرخوانت
یکبار نخورده است گره کیسه ی نانت
اصلا حرم شاه خراسان حرم توست
هرصحن که گشتیم در آن بود نشانت
انگار که گهواره تو عرش زمین بود
وقتی پدر پیر تو می داد تکانت
تکبیر تو از داخل گهواره رسیده است
هستم اگر امروز مسلمان اذانت
یکبار پدر گفتن تو گر نمی ارزید
صدبار نمی رفت به قربان زبانت!
از چشم پدر دور مشو – گرگ زیاد است
براین پدرت حق بده باشد نگرانت
در راه مبادا قدمت خار ببیند آن صورت چون برگ تو آزار ببیند
یک روز می آید که می افتد بدن تو لب تشنه بمانی و بخشکد چمن تو
یک روز می آید که می افتی و کنیزان
در خانه برقصند کنار بدن تو
ای یوسف زهرا - دل یعقوب فدای ...
آن لحظه ی خاکی شدن پیرهن تو
هرچند کلام تو در آواز شود گم
اما نزند هیچ کسی بر دهن تو
استادلطیفیان
آن گل که سرآغاز شکوفائی بود
رخسارۀ او بهشت رویائی بود
وقتی که درآغوش رضا می خندید
چون دیدن باغ گل تماشائی بود
سپهر نور
با مهر تو دل سپهری ازنور شود
با یاد تو سینه وادی طور شود
تنها نه ز مقدم تو شاد است رضا
کز آمدنت فاطمه مسرور شود
نقش گل
ای گل که فضا معطر ازبوی بود
سرتا سریثرب همه مشکوی تو بود
وقتی که رضا تو را در آغوش گرفت
در دیدۀ او نقش گل روی تو بود
استادسیدهاشم وفائی
طلوع سحر
بیا به باغ که باردگر تماشائی است
بهار وسبزه وگل برگ وبر تماشائی است
بیا به ساحت سبز چمن که ازگل سرخ
گرفته بار دگر زیب وفر تماشائی است
ز رنگ و بوی گلستان احمدی باشد
شکوفه زار بهاران اگرتماشائی است
گذشت شام سیاه و دمید نور سحر
بیا ببین که طلوع سحر تماشائی است
اگر سپهر ولایت شده است نورانی
جمال وجلوۀ شمس وقمر تماشائی است
زکوچه های مدینه جواد می گذرد
زفیض مقدم او رهگذر تماشائی است
اگر چه دیدن این گل بود تماشائی
به وقت جود و کرم بیشترتماشائی است
بیا به تهنیت ثامن الائمه رویم
که درکنار پسر تماشائی است
چنان که جلوۀ خورشید و ماه روح فزاست
جمال این پدر و این پسرتماشائی است
دلم هوای حریمش نموده ،همسفران
خدا نصیب کند این سفرتماشائی است
ندیده ای تو«وفائی» حریم پاکش را
به پیش دیدۀ اهل نظرتماشائی است
استادسیدهاشم وفائی
موضوعات
آرشیو
لینکستان
درباره ما
پیوند های روزانه
آمار وبلاگ
کد های کاربر
