نمی فهمیم یعنی چه؟ تلاطم از دل دریا
نمی دانیم یعنی چه؟ تولد از دل زهرا

تو را بر محملی از دل از آن بالا فرستادند
تمام آسمان و اهل آن بر پایت افتادند

زمین سر تا سرش چشم است وقتی جلوت اللهی
قدم بگذار ای جان جهان هر جا كه می خواهی

تو را كه مصطفی همواره از جبریل می پرسید
علی در قاب چشم فاطمه هر شب تو را می دید

برایت قبل از آنی كه بیایی گریه می كردند
برای تو شهید كربلایی گریه می كردند

برای تو زمین تنگ است می دانم تحمل كن
برایت زندگی ننگ است می دانم تحمل كن

برایت ای بلوری كه تراشیده شدی در عرش
زمین و آسمان سنگ است می دانم تحمل كن

برای تو كه گوشت پر ز آهنگ بهشتی هاست
كلام من بد آهنگ است می دانم تحمل كن

تو و با ظلم سازش؟! هرگز این آیین مردان نیست
تو حرف آخرت جنگ است می دانم تحمل كن

زمین می ماند و تو ظهر شور انگیز عاشورا
و آن روز حماسی و غرور انگیز عاشورا

به پیش بادها استاده ای ای روح طوفانی
نگاه تو عمیق و ساده چون آیات قرآنی

خدا را هر چه با اثبات خود اثبات می كردی
تمام عقل ها و روح ها را مات می كردی

كنون من مانده ام بین سرود و مرثیه حیران
منم یك لحظه زیر آفتاب و لحظه ای باران

كنون من مانده ام با عقده های تو گره خورده
دلی كه با ضریح كربلای تو گره خورده

قلم از عشق تو آقا زیارت نامه می خواند
و فطرس در جوار تو برایت نامه می خواند

یكی از نامه ها خیس است همراهش سلام ماست
و تو با مهربانی می نویسی این غلام ماست 

هادي جانفدا

السلامُ عَلَيْكَ يا اباعَبدِالله 

اى نور خدا بيا وُ مهتابم كن

در بحر وجود دُرّ نايابم كن

آقا به نماز شكر زهرا امشب

مشمول دعاى بين محرابم كن

دل را بِسِتان و با زبان ساده

بر لوح محبّين  حسین قابم کن

من غرق گناهم به مقام العَفْوْ

دستان مرا بگير و توّابم كن

امشب كه علىّ و فاطمه خوشحالند

در محفل اهل بیت شادابم كن

آقا به گل روی شفیع محشر

در زُمره ى نوكران اربابم كن

اي يوسف زهرا ز سر لطف بیا

مهمان نماز شب سردابم كن

اصغر چرمی

السلام علیک یا ابا عبدالله ع 

ای عشق تو وقف نور عینی امشب  

پیوسته به حال شور و شینی امشب  

خوش باش به شادیّ دل اهل ولا 

مهمان  کرامات  حسینی  امشب 

---- 

حسینی ام دلم غرق نیاز است  

علی از شوق در حال نماز است  

شب میلاد سالار شهیدان  

درِ جنّت به روی خلق باز است  

اصغر چرمی

السلامُ عَلَيْكَ يا اباعَبدِالله

اى نور خدا بيا وُ مهتابم كن

در بحر وجود دُرّ نايابم كن

آقا به نماز شكر مولا امشب

مشمول دعاى بين محرابم كن

دل را بِسِتان و با زبان ساده

بر لوح محبّين  حسین قابم کن

من غرق گناهم به مقام العَفْوْ

دستان مرا بگير و توّابم كن

امشب كه علىّ و فاطمه خوشحالند

با لطف خدا بيا وُ شادابم كن

من هر چه كه هستم به عنايات خودت

در زُمره ى نوكران اربابم كن

اي يوسف زهرا به گل روى حسين

مهمان نماز شب سردابم كن

اصغر چرمی

هوای عشق به سر دارم و دلی شیدا

و چشم های پر از شوق رو به خدا

هوای این دل مجنون چقدر طوفانی ست

چقدر شور تلاطم گرفته چون دریا

از آسمان خدا بوی سیب می آید

که برده هوش تمام اهالی دنیا

زمین شهر مدینه چو عرش اعلاء شد

ز ازدحام ملائک به شادی آن ها

نگاه خیره ی بالا به سمت خانه ی عشق

میان خانه دلی پر کشیده تا بالا

ببین دلی پدرانه تپید و شیدا شد

و مادرانه کسی گرم کفتن لالا

از آسمان خدا نور عشق تاپیده

به روی دامن مادر حسین خوابیده

علی دوباره در آغوش خود قمر دارد

میان خانه ی خود دلبری دگر دارد

کرامت قدم نو رسیده باعث شد

که باز فطرس پر بسته بال و پر دارد

پیمبر از لب او شهد عشق می نوشد

نمی تواند از این جام چشم بر دارد

ز ازدحام گدایان مجال حرکت نیست

شنیده اند دوباره علی پسر دارد

برای سوره ی کوثر شکوه فجر آمد

فقط خدا ز دل فاطمه خبر دارد

کنار مهد حسین آمده حسن امشب

شبی که نخل امید دلش ثمر دارد

ز بوی سیب، زمین خدا معطر شد

به آب، کشتی اربابمان شناور شد

پریده ایم به شوقی که آسمان باشی

و قطره ما و تو دریای بی کران باشی

مگر نگفته پیمبر حسین و منی پس

تو باید اشهد ربانی اذان باشی

بعید نیست که اصلاً حسین باشی و بعد

خدایگان دل بیقرارمان باشی

تو آفریده شدی این و آن گرفتارت

تو آفریده شدی عشق این و آن باشی

قسم به کعبه ی شش گوشه ای که تو داری

مدار شش جهت هفت آسمان باشی

تو سیدالشهدایی امام عاشورا

بعید نیست خداگونه جاودان باشی

امام کرب و بلایی و مثل مهتابی

خوشا به حال دل من که نعم الاربابی

مسعوداصلانی

ماه رجب،شهر نجف،شهد ولايت در ميان

توفيق

من كه يك عمردم ازمهروولاي توزنم

چون كبوترهمه دم پربه هواي توزنم

چون كنم شكرخدارا كه مرارخصت داد

دست بردامن پرمهرولاي توزنم

سائل درگه جودتوام اي روح كرم

همه دم درهمه جا دم زعطاي توزنم

هركجا محفل سوگي است به يادغم تو

اشك ريزان روم وسربه عزاي توزنم

هرزمان صحبتي ازقتلگهت مي شنوم

آتشي بردلم ازيادمناي توزنم

بازازياد لب تشنه توسوخت دلم

ناله برغربت جانسوز صداي توزنم

دعوتم كن كه بپابوس توآيم يك شب

قدمي درحرم كرب وبلاي توزنم

اين شنيدم دم مُردن به سرم مي آيي

كاش رخصت بدهي بوسه به پاي توزنم

التفاتي به«وفائي»كه وتوفيقم بخش

تاقدم درره اخلاص ورضاي توزنم

استادسیدهاشم وفائی

هركه رادرغم تواشك زلالش ندهند

به شب قدرقسم قدروجلالش ندهند

روزي ماست همين اشك عزاي توحسين

هركسي راكه چنين رزق حلالش ندهند

چه نصيبي بردازشادي فرداي حساب

هردلي راكه به سوك توملالش ندهند

تاخداوندنخواهد،بخداهركس را

به عزاداري تواذن ومجالش ندهند

بي نگاه كرم تو، دل هرعاشق را

گريه وناله وسوزغم وحالش ندهند

سائلي را كه تو.ئي واسطه بردرگه دوست

حاش لله كه جوابي به سؤالش ندهند

نشود تاكه دلي شيفته كرب وبلا

درهواي حرم توپروبالش ندهند

همه عمر«وفائي» زخداخواسته است

كه غمي غيرعم احمدوآلش ندهند

امشب دوباره عشق را تحکیم کردند

بادست حق نقشی دگر ترسیم کردند

یک دسته گل دادند برزهرا وحیدر

ازفاطمه وزمرتضی تکریم کردند

دُردانه های آفرینش شوق خودرا

بافرشیان وعرشیان تقسیم کردند

این است آن انسان که درعرش الهی

خیل ملایک پیش اوتعظیم کردند

می خواستم پرسم که میلاد چه نوری است

کامشب به آل مصطفی تقدیم کردند

دیدم جهان پُرا زفروغ زیب وزین است

هستی پُراز عطر دل انگیز حسین است

آنشب ملائک زآسمانها نوردیدند

ازآسمانها تا مدینه پرکشیدند

سجادۀ شکرو دعا راپهن کردند

وقتی طنین بال فطرس را شنیدند

با عرض تبریک ودرود حق تعالی

درمحضر پیغمبر اکرم رسیدند

اذن ورود خانۀ حیدر گرفتند

دردست زهرا گوشوار عرش دیدند

وارستگان عشق درمیلاد آن گل

وقتی که ازجام وصالش می چشیدند

دیدم جهان پُرا زفروغ زیب وزین است

هستی پُراز عطر دل انگیز حسین است

استادسیدهاشم وفائی

نقد هستی را خدا برآل طاها هدیه کرد

تاعلی را غنچه ای بی مثل و همتا هدیه کرد

دربهشت آرزو با خلقت نورحسین

عشق را عشق آفرین مفهوم معنا هدیه کرد

درسپهر عشق وآزادی خدای ذوالجلال

درپگاه نور خورشیدی دل آراهدیه کرد

باز بحربیکران رحمت حق موج زد

گوهری ازبحر لطف خود به زهرا هدیه کرد

غنچۀ لب های حیدر با تبسم باز شد

زین گل سرخی که براو حق تعالا هدیه کرد

عرشیان گفتند از عرش برین با فرشیان

گوشوار عرش خود را حق به مولا هدیه کرد

من نمی گویم خدا گل داد دردست علی

بلکه می گویم به او باغی مصفا هدیه کرد

تاحسین ابن علی چشمان خودرا بازکرد

فطرس بی بال وپر را بال زیبا هدیه کرد

با شکوفائی خود دلدادگان عشق را

یک جهان شیدائی وشور وتمنا هدیه کرد

تا دل ما را به نور خویش نورانی کند

مهراو را دست رحمت بردل ما هدیه کرد

روز اول حق به او بخشید عرش وفرش را

روز آخر او تمام هستیش را هدیه کرد

شکر لله ای «وفائی» ازولا ومهراو

توشه ای برما خدا از بهر فردا هدیه کرد

استادسید هاشم وفائی