عالمی تیره شده در نظرم بابا جان

کس نداند که چه آمد به سرم بابا جان

رفتی و دشمنت انگار که فهمید تویی

زخم کاری به روی جگرم بابا جان

لب اگر وا نکنی من ز غمت می میرم

جمله ای حرف بزن ای ثمرم بابا جان

جگرم سوخت ز مرگت به خداوند قسم

قسمت این بود بسوزد جگرم بابا جان

پیش دشمن مپسند این همه من گریه کنم

چشم وا کن به رویم من پدرم بابا جان

اگر امروز شدی تشنه بدان مثل شما

تشنه کامند همه اهل حرم بابا جان

لب تو منتظر قطره ی آبی بود و

اشک غم ریخت ز چشمان ترم بابا جان

من که خود خضر رهم بر سر تو پیر شدم

جان زینب ز تو من تشنه ترم بابا جان

هر طرف می نگرم تکه ای از جسم تو را

بینم و داد زنم ای جگرم بابا جان

اصغر چرمی

امروز و فردا عالمی در التهاب است

سفیر حضرت مولا  خدا نگهدارت

به کوفه شهر دورنگی کسی نشد یارت

تو با تمامی هستت شدی فدای حسین

تمام عالم هستی فدای ایثارت

به کف گرفته ای و داده ای تو جان خویش

به روی دارالاماره کشیده شد کارت

به را خُدعه و نیرنگ دست تو بستند

که آن حرامی ملعون نماید احضارت

به روضه ی تو نشستم کنار سفره ی حق

قسم به حضرت مسلم منم گرفتارت

به پای حضرت ارباب شد جدا سر تو

به خون کشیده شد آخر تمام رخسارت

عطش گرفته تمام وجود ناز تو را

تو تشنه کام غریبی شبیه سردارت

به خون پاک تو ای کشته ی فتاده به خون

تمام عالم امکان شده عزادارت

اصغر چرمی

در راه خـداونــد خـريـدي تـو بـلا را

بــر جامعه آموخته اي درس وفا را

شد شيعه ي اثني عشري زنده زنامت

دادي تـو حيات ابدي مذهب ما را

من خادم دربار توام مهدي جان

در سايه ي ديوار توام مهدي جان

در روز شهادت امام صادق(ع)

لب تشنه ي ديدار توام مهدي جان

اصغر چرمي

مذهب پاك شما الگوي عشقُ بندگيست

هــر كــلام نـابـتـان نـــور چـراغ زندگيست

ذوالجلاليد و جهان مبهوت اجلال شماست

علم بي نور شما هم باعث شرمندكيست

اصغر چرمي

ديده ها تا به ابد در غمتان گريان است

اشك روز و شب ما موهبت يزدان است

چشم عشاق شده خيره به دستان شما

صحن دل منتظر آمدن باران است

لاعلاج است تب عشق شما در سر من

چقدر درد عزيزيست كه بي درمان است

سهمم از مهريه ي مادرتان ناچيز است

قطره اشكيست كه برچهره ي من مهمان است

حرف از مهريه و كوچه وُ آب آمده است

اصلاً انگار فلك در غم او نالان است

حسّ سرماي زمستان به دلم رخنه نمود

اين چه حاليست خدا در دل تابستان است؟

نكند باز كسي فزتُ و ربّي گفته

يا كه در كوچه ي غربت بدني لرزان است

گفت منصور تو را مي كشد از بغض درون 

يارب انگار فلك بر سر اين پيمان است

بارالاها فرج مهدي ما را برسان

اين دعا ذكر لب دائمي ياران است

اصغر چرمي

دل ز داغ غم تو شعله كشيد آقاجان

تا عدويت به سوي خانه دويد آقا جان

بشكست قلب مرا ظالم دون وقتي كه

نيمه شب از روي ديوار پريد آقا جان

يادم آمد روضه ي مادرتان آنــدَم كه

شعله در دست به آن خانه رسيد آقا جان

جان عالم بفداي قطره ي اشك شما

كه گُهربار روي گونه چكيد آقا جان

شرر سينه ام افروخته شد وقتي كه

سوزش زهر صداي تو بُريد آقا جان

اصغر چرمي

حضرت صادق همان آئينه ي روي خداست

نـور علمش تـا قيامت بر خلائق رهنماست

كوچه هاي دل پر از عطر حضورش مي شدند

در مسير لطفشان گويي هياهويي بپاست

نيمه شب با دست بسته ، پاي خسته ، واي من

جُرم او احياي آيـيـن عليِّ مــرتـضـي ست

از مـديـنـه نـالـه ي واغـربـتـا آيـد به گوش

گـوئـيـا شـهـر پيمبر در عزايش كـربلاست

كــربــلايـي شــد امـــامِ صـادقِ آل عـبـا

قلب شيعه تا قيامت در عزايش نينواست

دل دریایی ام دریای خون شد

حميدرمي